บทที่ 42

บทที่ 42

หานอวิ้นเห็นอู๋ชิวชิวฟื้นแล้ว เขาก็เก็บงำความสงสัยในแววตาก่อนจะชี้ไปที่โทรทัศน์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ข้างในกำลังฉายละครน้ำเน่าอะไรสักอย่าง

"นี่คือสิ่งใด?" เขาชี้นิ้วไปที่โทรทัศน์

มีแต่ฟ้าดินเท่านั้นที่รู้ว่าเขานั่งไม่ติดเบาะขนาดไหน อยากจะซัดฝ่ามือเผาสิ่งนี้ให้เป็นจุลไปหลายครั้งแล้ว

สายตาของอู๋ชิวชิวเลื่อนลงต่ำ เห็นเจ้าทึ่มน้อยที่นั่งอยู่แทบเท้าของหานอวิ้นกำลังกอดรีโมทโทรทัศน์อยู่ เธอจึงเข้าใจทุกอย่างทันที

"อ๋อ โทรทัศน์ค่ะ"

ในใจอู๋ชิวชิวผ่อนคลายลงจนแรงจับมีดแทบไม่มี มีดร่วงหล่นลงพื้นในพริบตา

ร่างทั้งร่างประคองกรอบประตูแล้วทรุดตัวลงนั่ง

"เจ้าทึ่มน้อย รินน้ำให้ฉันแก้วซิ"