กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 232 เงินซื้อรถไม่ต้องให้พ่อออก
“พ่อคุณพูดอะไรหรือเปล่า” โอวเสี่ยวหลินถามอย่างแปลกใจ
“เปล่า”
เปล่าเหรอ เพิ่งวางสายโทรศัพท์ก็พูดแบบนี้ขึ้นมา โอวเสี่ยวหลินอดคิดเชื่อมโยงไม่ได้จริง ๆ “ถ้าพ่อเสียดายเงินที่จะให้ฉันซื้อรถก็ไม่ต้องซื้อ ฉันซื้อรถมือสองเองได้”
“พ่อผมจะเสียดายได้ยังไง ผมแค่คิดว่าพวกเราต่างก็เป็นลูกคนเดียว คุณดูคนอื่นสิ พอเรียนจบมหาวิทยาลัยพ่อแม่ก็ซื้อรถให้ ต่อให้เป็นชนบท บ้านที่มีฐานะหน่อยก็ซื้อให้ลูกตัวเองทั้งนั้น”
“ฉันเข้าใจความหมายของคุณ”
“งั้นคุณลองไปคุยกับพ่อแม่คุณดูหน่อยไหม”
โอวเสี่ยวหลินจิบน้ำไปอึกหนึ่ง “คนอื่นก็คือผู้อื่น ฉันก็คือฉัน ฉันมีความสามารถที่จะซื้อรถ ทำไมต้องไปขอพ่อแม่ด้วย เซี่ยเทา คุณเองก็ได้ยินที่ฉันบอกพ่อคุณแล้วนี่ว่าไม่ต้องให้ท่านออกเงินซื้อรถให้”