กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 126 น้ำเสียงแบบนี้ทุกที
โอวเสี่ยวหลินพูดอีกว่า “ฉันเคยบอกแล้วว่างานของฉันมั่นคง แต่งานของคุณต้องคอยประสานความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลย่อมเหนื่อยกว่า ฉันถึงได้เห็นใจคุณ อะไรในบ้านที่พอทำได้ฉันก็ทำหมด คุณบอกว่าอยากจะเลี้ยงกินข้าวเพื่อน ๆ ที่บ้าน ในใจฉันไม่เต็มใจเลย แต่ฉันก็ยินดีลองดู นี่คือการประนีประนอมที่ฉันมีให้คุณทั้งนั้น แล้วคุณล่ะ ตอนที่ฉันยุ่งขนาดนั้น คุณกลับกลายเป็นว่าคิดแต่จะหนีได้เป็นหนีเนี่ยนะ”
เซี่ยเทาปั้นหน้าขรึม
ภายในห้องเงียบเชียบเป็นพิเศษ เว้นแต่เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาเป็นพัก ๆ ของเสี่ยวโจวโจว
ในเมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว โอวเสี่ยวหลินก็ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดอีก หากเซี่ยเทาคิดจะปรับปรุงตัวย่อมปรับปรุงเอง เธอจึงเปลี่ยนประเด็น “จริงสิ พ่อกับแม่มีกุญแจห้องเราอยู่กี่ดอกกัน”