กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 19 พอพูดแบบนี้ น้ำหนักก็ต่างกันจริง ๆ
“แค่ยิ้มเข้าไว้ก็รับมือได้แล้วเหรอคะ”
“เรื่องของแก แกเป็นคนตัดสินใจเอง ไม่ถึงคราวให้คนอื่นมาบงการ ในเมื่อไม่คิดจะฟังพวกเขาอยู่แล้ว จะไปต่อปากต่อคำให้เปลืองน้ำลายทำไมกัน มีแต่จะเสียชื่อเสียงเปล่า ๆ” คุณย่าโอวพูดพลางหัวเราะหึ ๆ “แกต้องจำไว้นะ ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เรื่องชื่อเสียงน่ะสำคัญมาก”
“ต้องทนเพื่อชื่อเสียงเหรอคะ ในใจฉันมันอึดอัดนี่นา”
“เรื่องขี้ปะติ๋วพวกนี้จะใช้คำว่า ‘ทน’ ได้ยังไง อย่างโกวเจี้ยนนอนฟืนชิมดีหมี นั่นถึงจะเรียกว่าทน”
โอวเสี่ยวหลิน “…” พอพูดแบบนี้ น้ำหนักมันต่างกันจริง ๆ ด้วย “ถ้าไม่เรียกว่าทน แล้วควรเรียกว่าอะไรคะ”
“เคี่ยวกรำ”
ชั่วขณะนั้นโอวเสี่ยวหลินไม่อาจหาคำมาโต้แย้งได้ จึงพึมพำเสียงค่อยว่า “ทำไมฉันต้องเคี่ยวกรำด้วยล่ะคะ ไม่ต้องอยู่ร่วมกับพวกเขาชีวิตก็ออกจะสบายใจดี”