ตอนที่ 15 เงินของฉันหมายถึงเงินที่ฉันหามาเอง

ตอนที่ 15 เงินของฉันหมายถึงเงินที่ฉันหามาเอง

เดินจากโรงแรมไปห้องเช่าก็แค่ราว ๆ หนึ่งชั่วโมง เซี่ยเทากับเสี่ยวหลินจึงถือว่าเป็นการเดินเล่นหลังอาหาร คนสองคนจับมือกันเดินทอดน่องเอื่อยเฉื่อยอยู่ริมถนน

“ที่แท้ก็ตระกูลเฉิงแห่งโรงงานเตาฮ่าวเจียนี่เอง ผมเคยได้ยินลูกค้าพูดถึงอยู่ บอกว่าช่วงหลายปีนั้นเถ้าแก่เฉิงให้การสนับสนุนทางการเงินแก่เด็กรุ่นเยาว์จากครอบครัวยากจนไปตั้งหลายคน ที่แท้ก็มีเป้าหมายแบบนี้นี่เอง” เมื่อครู่เซี่ยเทามองเฉิงหยางคนนั้นแล้วรู้สึกคุ้นหน้ามาตลอด เขาเคยพบเถ้าแก่เฉิง คนสองคนหน้าตาเหมือนกันจริง ๆ

“หวังอวี๋เก่งจังเลยนะ อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกเราแท้ ๆ แต่ได้บริหารโรงงานอุปกรณ์ครัวแล้ว น่าอิจฉาจัง” ในใจของโอวเสี่ยวหลินก็มีความฝันอยากเป็นหญิงแกร่งเช่นกัน