กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 5 ฉันเคารพคนที่ทำศิลปะการแสดง
โอวเสี่ยวหลินก้มมองเวลาแล้วเอ่ยว่า “สองทุ่มแล้ว พวกเราอ่านหนังสือกันสักพักเถอะ” เธออยากสอบผู้ประกอบวิชาชีพขึ้นทะเบียน ส่วนเซี่ยเทาก็ต้องอ่านเตรียมสอบเข้าบัณฑิตศึกษา
“ฉันจะไปอ่านเข้าหัวได้ยังไงกันล่ะ” เซี่ยเทาพูดอย่างเดือดดาล
“งั้นนายก็อย่ามากวนฉัน ฉันยังอ่านเข้าหัวอยู่” พูดจบ โอวเสี่ยวหลินก็หยิบตำราเล่มหนาเตอะมาเปิดอ่าน
เซี่ยเทา “…”
สองวันติดต่อกันที่คนสองคนไม่ยอมพูดจากันเพราะเรื่องซื้อบ้าน
โอวเสี่ยวหลินตั้งใจจะยอมอ่อนข้อให้ โทรศัพท์ไปหาเซี่ยเทา เขาก็ตอบกลับมาอย่างประชดประชันจนโอวเสี่ยวหลินทั้งโกรธทั้งขำ เธอข่มอารมณ์พูดจาดี ๆ ด้วยตั้งหลายคำก็ไร้ประโยชน์ คบหาดูใจกันมาตั้ง 5 ปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาตั้งแง่โมโห ปัญหาก็คือเรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะแก้ไขได้เพียงเพราะเขามามัวตั้งแง่โมโหเสียหน่อย