กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 407 วิหคชาดและพยัคฆ์ขาว
เวลาผ่านไปทีละน้อย เขาราวกับเริ่มเห็นภาพหลอน
ความเจ็บปวดตามร่างกายเริ่มจางหายไป
เขาย้อนกลับไปในวัยเยาว์ มีน้องสาวคอยอยู่เคียงข้างดูแลเขาไม่ห่าง
รอบกายไม่เหลือการกดขี่จากเผ่ามนุษย์ ไม่มีการรังแกจากเผ่าเดียวกัน อาศัยอยู่ในป่าเขาลำเนาไพร ใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรีและมีความสุข
"พี่ชาย พวกเราอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตเลยดีหรือไม่?"
น้องสาวยืนอยู่ตรงหน้า คิ้วและดวงตาโค้งมน บนใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
ทว่าทั้งหมดนี้ ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น
"น้องสาว พี่ขอโทษ ชาติหน้าพี่จะไม่ยอมให้เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานอีกอย่างแน่นอน"
สิ้นคำนั้น อสูรพยัคฆ์ขาวน้อยก็หลับตาลงอย่างสมบูรณ์