เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 397 ร่วมเป็นร่วมตายเคียงข้างกัน
เขาสวมอาภรณ์สีนิลซึ่งสลักอักขระเวทอันซับซ้อนไว้ด้านบน รูปลักษณ์หน้าตาไม่ต่างอันใดกับลู่เต้าเซิงแม้แต่น้อย ทว่าระหว่างคิ้วกลับแฝงความสูงศักดิ์มากกว่าอยู่หลายส่วน
ยามนี้ ทั้งสองสบตากัน ทุกสิ่งล้วนเข้าใจตรงกันโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยวาจา
“ข้าเชื่อว่า เมื่อก้าวมาถึงจุดนี้แล้ว เจ้าคงจะคาดเดาบางสิ่งออกแล้วกระมัง ถึงอย่างไร ด้วยความเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องของเจ้า ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะโง่เขลาปานนั้น”
ลู่เต้าเซิงที่ก้าวออกมาจากในรูปปั้นยิ้มบาง ๆ อย่างสุขุม ถ้อยคำเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
ลู่เต้าเซิงที่ได้ยินคำพูดนี้สีหน้าพลันกระอักกระอ่วนขึ้นเล็กน้อย “ข้าเข้าใจได้หรือไม่ว่า นี่เจ้ากำลังชมตัวเองอยู่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างมายาก็พลันหัวเราะร่าออกมาเสียงดัง
“ถูกต้อง ข้ากำลังชมตัวเองอยู่นั่นแหละ”