เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 380 เจ้าแห่งหายนะ
ดับสูญข้ารึ?
อสุรกายขนดำชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาในทันที
มันหัวเราะอย่างโอหังยิ่งนัก เสียงหัวเราะทรงพลังเสียดแทงทะลุทะลวงถึงขีดสุด
หากผู้ฝึกตนที่อ่อนแอกว่านี้สักเล็กน้อยมาอยู่ที่นี่ ย่อมต้องถูกเสียงหัวเราะของมันครอบงำจนกลายเป็นซากศพที่เอาแต่หัวเราะร่าอย่างแน่นอน
ทว่ายามนี้ ลู่เต้าเซิงกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย เพียงมองดูอสุรกายขนดำตรงหน้า จิตสังหารในแววตาเข้มข้นขึ้นอีกหลายส่วน
“เจ้าคงคิดจะหัวเราะให้ข้าตายกระมัง”
เสียงหัวเราะของอสุรกายขนดำค่อย ๆ สงบลง มันมองลู่เต้าเซิงที่ดูตัวเล็กจ้อยเบื้องหน้าแล้วแค่นเสียงเบา ๆ ว่า “ทว่า นี่ก็นับเป็นวิธีเดียวที่เจ้าจะใช้รับมือข้าได้แล้ว”
สามหาว!
ยามนี้ อสุรกายขนดำยังคงไม่ตระหนักเลยว่าตนเองกำลังเผชิญหน้าอยู่กับตัวตนเช่นไร