เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 363 สามวีรชน
“เป็นข้าเอง”
เมื่อเผชิญกับความสงสัยของทั้ง 3 คน ลู่เต้าเซิงก็ยอมรับออกมาอย่างเปิดเผย
แม้ว่าเขาจะไม่ได้ลงมือทำสิ่งใด เพียงแค่เดินมายืนตรงนี้ กฎเกณฑ์สูงสุดก็จัดการให้เองแล้วก็ตาม
แต่หากไม่มีเขา กฎเกณฑ์สูงสุดก็คงไม่ทำเช่นนี้
ยากจะจินตนาการได้จริง ๆ ว่ากฎเกณฑ์สูงสุดอันเป็นตัวตนสูงสุดในใจของเหล่าสิ่งมีชีวิตแห่งดินแดนโกลาหล เมื่ออยู่ต่อหน้าลู่เต้าเซิงกลับมีสภาพไม่ต่างอันใดกับหมาเลียตัวหนึ่ง
ทว่าเรื่องนี้ก็ไม่อาจโทษกฎเกณฑ์สูงสุดได้
เพราะตอนที่ลู่เต้าเซิงเพิ่งก้าวเข้าสู่ดินแดนโกลาหล กฎเกณฑ์สูงสุดก็ได้พยายามจะขัดขวางแล้ว
แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเสี้ยวหนึ่งที่ลู่เต้าเซิงจงใจเผยออกมา มันก็เข้าใจได้ทันทีว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวแม้แต่น้อย
เขาได้แต่หวังว่าลู่เต้าเซิงจะไม่เกิดอารมณ์ขุ่นมัวขึ้นมา จนระเบิดดินแดนโกลาหลทั้งใบทิ้งไปเสียก่อน