เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 342 ผู้เฒ่าเจียงออกจากโรงพยาบาล
ตู๊ด ๆ ๆ
เวลาหวนคืนสู่สภาวะปกติ
ท่านผู้เฒ่าเจียงที่จวนจะสิ้นใจอยู่รอมร่อกลับเบิกตากว้างขึ้นฉับพลัน วินาทีถัดมา ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของคนรอบข้างหลายคนที่มองดูอยู่ ท่านผู้เฒ่าเจียงก็ดีดตัวลุกขึ้นยืนจากเตียงผู้ป่วยพรวดเดียว
เอ๋~
ชั่วพริบตาเดียว คนทั้งหลายที่อยู่ในที่แห่งนั้นนอกจากลู่เต้าเซิง ต่างก็เบิกตากว้างจ้องมองท่านผู้เฒ่าเจียงในยามนี้อย่างตกตะลึง ปากอ้ากว้างเสียจนสามารถยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง
“ข้า ข้าหายดีแล้วรึ?”
“ฮ่า ๆ ๆ ข้าหายดีแล้ว ตาแก่เช่นข้าไม่ได้รู้สึกปลอดโปร่งสบายตัวเช่นนี้มานานมากแล้ว!”
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เสียงหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีของท่านผู้เฒ่าเจียงก็ดังก้องออกมา ทำลายความเงียบสงบภายในห้องผู้ป่วยลง
ครู่ต่อมา