กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 113 พวกเรากลับบ้านกันเถอะ
ไม่นานนัก ลู่เต้าเซิงก็พาเหยียนหลิงหยุนมาถึงเบื้องหน้าลานฝึกยุทธ์หยวนจี๋
วิหารอันยิ่งใหญ่ตระการตาราวกับคนยักษ์ค้ำฟ้าดิน ตั้งตระหง่านอย่างเงียบงันอยู่ ณ ที่แห่งนี้
เพียงแค่ยืนอยู่เบื้องหน้าของมัน ก็สามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสูงสุดที่แผ่ออกมาจากภายในได้อย่างชัดเจน
“หลิงหยุน?”
ในตอนนั้น ลู่เต้าเซิงก็หันศีรษะไปมองเหยียนหลิงหยุน
เห็นเพียงเหยียนหลิงหยุนในยามนี้กำลังแหงนหน้ามองลานฝึกยุทธ์หยวนจี๋ ดวงตาทั้งคู่ดูเหม่อลอยไปเล็กน้อย
เมื่อโบกมือผ่านหน้าคราหนึ่ง เหยียนหลิงหยุนก็พลันได้สติกลับมาเป็นปกติทันที
“ข้า”
ลู่เต้าเซิงส่ายศีรษะน้อย ๆ พลางยิ้มบาง ๆ