เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 39 มรดกสืบทอดใหญ่ทั้งหลายทยอยปรากฏสู่โลก
ชั่วพริบตาถัดมา ร่างมายาสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าลู่เต้าเซิง
เมื่อเห็นเช่นนี้ ลู่เต้าเซิงก็ยิ้มกล่าวว่า “ข้ายังนึกว่าเจ้าจะไม่มาเสียแล้ว”
เมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น สีหน้าของอีกฝ่ายก็ดูกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง จากนั้นเงาร่างของเขาก็ค่อย ๆ ควบแน่นขึ้นจนกลายเป็นบุรุษวัยกลางคนในชุดอาภรณ์ขาวผู้หนึ่ง
ตั้งแต่ตอนที่ลู่เต้าเซิงเพิ่งก้าวเข้าสู่สายธารแห่งกาลเวลา เขาก็สัมผัสได้แล้ว
แต่เขาไม่กล้าออกมา
ช่วยไม่ได้จริง ๆ เขาไม่มีวันลืมกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของลู่เต้าเซิงได้เลย
นั่นคือผู้อาวุโสใหญ่ขอบเขตลิขิตสวรรค์เชียวนะ
ทว่าสุดท้ายเขาก็ยังคงออกมา เพราะการพิทักษ์สายธารแห่งกาลเวลาคือหน้าที่ของเขา การกระทำนี้ของลู่เต้าเซิงเป็นการละเมิดกฎเกณฑ์อย่างร้ายแรง ว่าตามกฎระเบียบแล้ว เขาจะต้องลงมือลงทัณฑ์ลู่เต้าเซิง
แต่มีคำกล่าวไว้ได้ดีว่า กฎระเบียบนั้นตายตัว และคนก็อาจตายได้เช่นกัน