เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 20 การมาเยือนของวิหารหานจี๋
ณ สถานที่แห่งหนึ่งบริเวณต้นน้ำของสายธารแห่งกาลเวลา ร่างมายาที่หนีเตลิดมาไกลเท่าใดแล้วก็ไม่อาจทราบได้จึงหยุดฝีเท้าลงในที่สุด พลางหอบหายใจอย่างหนักหน่วงไม่หยุด
“ลิขิตสวรรค์ ที่นั่นกลับมีผู้อาวุโสใหญ่ขอบเขตลิขิตสวรรค์ปรากฏตัวขึ้นมาได้ ทำเอาข้าตกใจแทบตายแล้ว”
ยามนี้ร่างมายายังคงอกสั่นขวัญแขวนไม่หาย
กลิ่นอายสายนั้นชั่วชีวิตนี้เขาไม่มีวันลืมเลือน และในทำนองเดียวกัน ชั่วชีวิตนี้เขาก็ไม่ปรารถนาจะได้สัมผัสมันอีกเป็นครั้งที่ 2
ยอดฝีมือในขอบเขตระดับนั้น ในสายตาของเขาแล้ว นอกจากการแหงนมองด้วยความยำเกรง ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้เลย
และหากถูกยอดฝีมือระดับนี้หมายหัวหรือเกิดความขุ่นเคืองใจเข้า เช่นนั้นก็ต้องขออภัยด้วยที่นอกจากภาวนาให้อีกฝ่ายยังมีจิตเมตตาหลงเหลืออยู่สักเสี้ยวหนึ่ง พอจะเปิดโอกาสให้ตนได้ไปเกิดใหม่ในชาติหน้าแล้ว ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้อีกเลย
ท้ายที่สุดเมื่อเหลียวกลับไปมองอย่างระมัดระวังแวบหนึ่ง ร่างมายาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกในที่สุด
จากนั้นมันก็คุกเข่าลงอีกครั้ง