ตอนที่ 180 โรคระบาดสลายไป

“หว่านเอ๋อร์ เป็นอะไรไป?”

หยวนโม่ใช้มือหนึ่งลูบเส้นผมของนางอย่างแผ่วเบา ส่วนอีกมือโอบรอบตัวนางไว้

“ข้า…คิดถึงเจ้า”

ไป๋หว่านหว่านสูดจมูกเบา ๆ ก่อนเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในฉับพลัน

“เช่นนั้นคืนนี้ ข้าไปที่กระโจมของเจ้าดีหรือไม่?”

“ไม่ได้นะ ที่นี่คือเขตผู้ป่วย เจ้า…เจ้าจะทำตามอำเภอใจไม่ได้”

เพิ่งกล่าวจบ ไป๋หว่านหว่านก็ทุบอกเขาเบา ๆ แล้ววิ่งหนีไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

เมื่อมองอ้อมแขนที่ว่างเปล่าลงในชั่วพริบตา หยวนโม่ก็ขมวดคิ้ว หรือว่าเขา…พูดอะไรผิดไปหรือ? เขาเพียงคิดว่าจะไปที่กระโจมของนางในคืนนี้ ให้นางกอดเขาให้เต็มที่เท่านั้นเอง…

หรือว่าสิ่งที่นางคิด…จะไม่ได้มีเพียงการกอด?

หยวนโม่ยืนอยู่บนเส้นทาง รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่อาจหักห้ามได้ หว่านเอ๋อร์ของเขาเรียนรู้ที่จะร้ายกาจเสียแล้ว