ตอนที่ 144 กาลเปลี่ยนผัน

สามปีต่อมา

เมืองทงโจว

“แม่ วันนี้ก็แค่วันแรกที่ข้ากับน้องสาวไปโรงเรียนเท่านั้น เหตุใดแม่จึงร้องไห้เล่า?”

“ฮือ ๆ เจ้าดูคำพูดของเจ้าสิ พวกเจ้าตอนนี้เข้าโรงเรียนกันแล้ว ก็มิได้หมายความว่าข้าแก่ลงหรือ? แม่ของเจ้านี่ช่างเศร้าใจเหลือเกิน”

บนใบหน้าของต้าเป่าปรากฏเส้นดำสามเส้นขึ้นในชั่วพริบตา

“แม่ แม่ ถ้าเช่นนั้นข้าไม่ไปโรงเรียนแล้ว หากข้าไม่ไปเรียนตลอด แม่ก็จะไม่แก่ลงใช่หรือไม่” เสี่ยวเป่ากะพริบตากลมโตคู่นั้น พลางเอ่ยด้วยใบหน้าใสบริสุทธิ์

“โอ๊ย เสื้อบุญธรรมของข้ายังอบอุ่นกว่า ไม่เหมือนเสื้อหนังบางตัวที่ลมรั่วเข้าได้ตลอด” ไป๋หว่านหว่านคว้าเสี่ยวเป่าเข้ามากอดพลางบีบแก้มน้อย ๆ ของนาง

ต้าเป่ายืนอยู่ข้าง ๆ มองด้วยความอิจฉา แล้วก็เขยิบเข้าไปใกล้กายนางด้วย

“แม่…”