ตอนที่ 132 แดดกำลังดี เดินเล่นในสวนดอกไม้

เมื่อเอ่ยถึงนิยาย ใบหน้าของไป๋หว่านหว่านพลันแต้มด้วยริ้วสีแดง

ก็ใครใช้ให้ยามค่ำคืนเขาเอาแต่นอนซุกซนไม่อยู่นิ่งเล่า นางจึงคิดจะเล่านิทานหรือนิยายที่เคยฟังมาให้เขาฟัง เพื่อบรรเทาความคิดชั่วร้ายของเขาลงบ้าง

“เช่น...เช่นนั้นก็แสดงว่าเนื้อเรื่องของนิยายเล่มนี้ยอดเยี่ยมมาก เด็กน้อยผู้นี้ยังพอสั่งสอนได้”

นางประคองหีบเงินไว้ในมือ พลางยิ้มอย่างเจิดจ้าหาที่เปรียบมิได้ ประหนึ่งแสงตะวันสดใสนอกหน้าต่าง

หลังจากพยายามกันมาหลายวัน ฎีกาบนโต๊ะทรงงานก็ถูกพวกเขาตรวจจนหมดสิ้นจริง ๆ

ไป๋หว่านหว่านลุกขึ้นยืนแล้วยืดเส้นยืดสาย ทันใดนั้นก็ถูกโอบเข้าสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น

“หว่านหว่านลำบากเจ้าแล้ว” หยวนโม่โอบนางจากด้านหลัง พลางขบใบหูของนางเบา ๆ

“จั๊กจี้ยิ่งนัก อย่าซุกซน มาให้ข้าดูบาดแผลของท่านหน่อย”