เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หยวนฉี่เข้าวังมาตั้งแต่ช่วงบ่าย
พรุ่งนี้เป็นวันฤกษ์งามยามดีที่หอวั่งเยว่ของเขาจะเปิดกิจการใหม่อีกครา เดิมทีเขาตั้งใจจะมาชวนหลานชายคนดีไปร่วมสนุกด้วยกัน ผู้ใดจะรู้ว่าตามหาจนทั่วทั้งพระราชวังก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกฝ่าย
“คนเล่า คนไปไหนกันหมด จ้าวตู เหตุใดแม้แต่จ้าวตูก็ไม่อยู่ด้วยนะ…” เขานั่งอยู่บนตำแหน่งเจ้าตระกูลของตำหนักหยั่งซินเพียงลำพัง
โต๊ะตัวเดิมที่หักสะบั้นไปนั้นเปลี่ยนเป็นตัวใหม่แล้ว เปลี่ยนเป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมลงรักปิดทองสลักลายหลงอีหงส์
หลานชายน้อยของเขาผู้นี้ ช่างน่าสนใจจริง ๆ
รออย่างไรก็ไม่เจอตัวเสียที หยวนฉี่จึงพลิกเปิดพงศาวดารส่องอดีตบนโต๊ะอ่านอย่างเบื่อหน่าย ไม่ทันรู้ตัวก็ฟุบหลับไปกับโต๊ะเสียแล้ว
ส่วนหยวนโม่ก็นั่งนิ่งไม่เอ่ยคำใดอยู่ภายในห้องส่วนตัวนานเกือบหนึ่งชั่วยาม จนกระทั่งอารมณ์ค่อย ๆ สงบลง จึงได้เปล่งเสียงแหบพร่าเอ่ยกับจ้าวตูที่อยู่ด้านข้างว่า
“เพลาไม่เช้าแล้ว เสี่ยวโต้วจื่อ กลับเข้าวังกันเถอะ”