กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หืม? ฉินฟั่นชะงักเล็กน้อย ก่อนกวาดตามองไปรอบ ๆ
“ฝ่าบาท กระหม่อมคล้ายได้ยินเสียงประหลาดบางอย่างพ่ะย่ะค่ะ”
“ประหลาด?”
“ชู่ว์ ฟังสิ”
“หยวนโม่... ไอ้... เจ้าลูกเต่า”
ฉินฟั่นตระหนักได้ทันทีว่า ผู้ใดกันที่กล้าเรียกนามของฝ่าบาทตรง ๆ
ส่วนหยวนโม่กับจ้าวตูเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เสด็จอาเจ็ดผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ บัดนี้ถูกตีจนต้องนอนป่วยติดเตียง
ทุกคนมาถึงหน้าแท่นบรรทม แม้ฉินฟั่นจะสวมแว่นตาอยู่ ก็แทบจำไม่ได้ว่านี่คือผู้ใด
“อ้ายชิง เห็นทีเมืองเย่คงต้องให้เจ้าไปเพียงผู้เดียวแล้ว เสด็จอาเจ็ดตรากตรำจนเกินไป บัดนี้นอนป่วยติดเตียง เกรงว่าคงต้องพักฟื้นอยู่ระยะหนึ่ง”
ฉินฟั่นตกใจจนแว่นตาร่วง นี่คือ... ท่านอ๋องเจ็ด? ตรากตรำจนเกินไป? อาการบาดเจ็บเช่นนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เหมือนถูกตีมาเสียมากกว่า...