กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 497 เจตจำนงกระบี่
ความคับแค้นใจบางอย่างยากจะเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูดได้จริง ๆ ซ้ำยังต้องคำนึงถึงฐานะ หน้าตา และน้ำใจไมตรี ชายชราสำนักม่อทอดถอนใจอยู่ในอก ให้ตายสิ อิจฉาตาร้อนจนแทบร้องไห้แล้วจริง ๆ
ท่านเทียนซืออาวุโสแห่งหลงหู่ซานเอ่ยถามขึ้นมาทันใด "จวี้จื่อของสำนักม่อพวกเจ้าล่ะ?"
ผู้ใดก็ตามที่บรรลุมรรคาอันยิ่งใหญ่ ย่อมได้เป็นจวี้จื่อ
แววตาของตาเฒ่าสำนักม่อหม่นแสงลง ก่อนจะส่ายหน้า "ไม่พูดถึงจะดีกว่า"
ท่านเทียนซืออาวุโสแห่งหลงหู่ซานเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อ "อันที่จริงเจ้าไป๋จิงก็งั้น ๆ แหละ ในหลงหู่ซานของข้า คนที่มีพรสวรรค์พอฟัดพอเหวี่ยงกับมันมีถมเถไป"
ตาเฒ่าสำนักม่อตอบ "เจ้าอย่าพูดเลยจะดีกว่า ขอบใจนะ"
"เฮ้อ"
นี่มันฆ่าคนแล้วยังขยี้ซ้ำชัด ๆ