เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 490 น่ากลัวยิ่งนัก
หลีหยางพลันกระจ่างแจ้ง ที่แท้ก็มีความสัมพันธ์เช่นนี้อยู่ด้วย มิน่าเล่าเขาถึงได้สนิทสนมกับเทียนซือแห่งหลงหู่ซานนัก
คาดว่าเมื่อครั้งยังเยาว์วัย พวกเขาก็คงเคยร่วมทางท่องใต้หล้าด้วยกัน เพื่อไขว่คว้ามรรคาอันยิ่งใหญ่ในยุคสมัยของพวกเขาเป็นแน่
ทุกคนกินกันช้า ๆ การกินแบบที่ไม่เน้นให้อิ่มท้องย่อมเร่งรีบไม่ขึ้นอยู่แล้ว ยิ่งเนื้อปลาที่ทั้งนุ่มลื่นและเผ็ดชาเช่นนี้ ย่อมปรนเปรอลิ้นได้โดยง่ายมิใช่หรือ
คราวนี้หลีหยางหยิบสุราดอกท้อที่เหลืออยู่ไม่มากของตนออกมา รินให้ทุกคนทีละคนจนเต็ม
หญิงวัยกลางคนได้กลิ่นหอมของสุรา ดวงตาเดิมที่สว่างไสวอยู่แล้วก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้น นางมองไปยังน้ำเต้าสุราของหลีหยางแล้วเอ่ยถาม “ท่านโหวน้อย นี่คือสุราหูเถาที่สาบสูญไปแล้วของเป่ยเจิ้นใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“ใช่แล้ว” หลีหยางยิ้มตอบ