กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 464 เต้าหู้เหม็นอร่อยมาก
น่าเสียดายที่ไป๋จิงมองไม่เห็นสีหน้าของตาเฒ่าบ้า จึงมองไม่เห็นแววรำลึกความหลังและสายตาหยอกเย้าของอีกฝ่าย... ข้าพนันว่าเจ้าเดาออก แต่ข้าก็พนันเช่นกันว่าเจ้าไม่กล้าพูด
เม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้าของไป๋จิง เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก เทียนซือแห่งหลงหู่ซานผู้นี้ ตั้งแต่เกิดจนเติบใหญ่ก็ถือเอาการผดุงความยุติธรรมใต้หล้าเป็นหน้าที่ตน ลงจากเขาเพียงเพื่อปราบอสูรกำราบมาร กำจัดคนชั่วเชิดชูคนดี ยึดมั่นในความองอาจแห่งวิถียุทธ์และไม่ละอายต่อใจ ทว่าเวลานี้ เขากลับเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว