กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 454 หน้าตาอัปลักษณ์ไม่ใช่ความผิดของเจ้า
ไป๋จิงมองเงาหลังของคนทั้งหลายที่จากไปไกลด้วยความหงุดหงิดใจ มีของดีกลับไม่ยอมแบ่งปันให้พี่ใหญ่อย่างเขา พวกเจ้าแอบหลบไปเสวยสุขกันเองหมด แล้วข้าเล่า?
ไป๋จิงมองดูเมืองใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ภาพอันโหดร้ายทารุณของมหาสงครามเซียนมารในอดีตพลันผุดขึ้นตรงหน้า จึงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ
เขากวาดตามองรอบด้าน หากที่นี่อยู่ในมหาพิภพของเผ่ามนุษย์ เขาคงไม่รังเกียจที่จะตั้งมณฑลพิธีวารีบก แล้วยอมเสียเวลาหลายร้อยปีเพื่อปลดปล่อยดวงวิญญาณบางส่วนที่พอจะส่งสู่สุคติได้ ทว่ายามนี้ พวกเจ้ากลับไม่อาจหวนคืนสู่บ้านของตนได้เลย
แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ในเมื่อไป๋จิงมาถึงแล้ว ย่อมไม่ทำเป็นมองไม่เห็น