กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 369 นึกจะไปก็ไป
ถึงอย่างไรก็ปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว หูเถาจึงจำต้องสารภาพความจริงทั้งหมดออกมา
หลีหยางถอนหายใจยาว พึมพำว่า "ข้ารู้อยู่แล้วเชียว"
"เจ้ารู้อะไรกัน?"
"ก็รู้นั่นแหละ"
"ก็ได้"
หูเถาดื่มโจ๊กไปคำหนึ่ง แล้วตั้งท่าจะปอกไข่เยี่ยวม้ากินแกล้มข้าว
หลีหยางเอ่ยถามขึ้นมาทันใด "หากเจ้าเหลือเวลาชีวิตแค่ครึ่งปีจริง ๆ สิ่งที่อยากทำที่สุดคืออะไร?"
หูเถาชะงักมือที่กำลังขยับ เงยหน้ามองหลีหยางผู้เปี่ยมประกายมีชีวิตชีวา ในแววตาของเขาราวกับมีความหม่นหมองและความโศกเศร้าอันไร้ที่สิ้นสุด ทั้งยังแฝงไปด้วยความอ่อนโยนอันลึกซึ้งที่ทอดยาวไม่ขาดสาย