กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 311 มีไปไม่มีกลับ
ไร้ซึ่งสีหน้า ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงความดุร้ายอำมหิตเช่นนั้น เพียงชั่วพริบตา เด็กน้อยก็อันตรธานหายไป ยามที่ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครา กลับห้อยหัวลงมาประจันหน้ากับหลีหยางตรง ๆ
แขนขาของเด็กน้อยดูราวกับแมงมุม เหยียบย่ำอยู่บนความว่างเปล่า ใบหน้าที่ไร้เครื่องหน้าทั้งห้านี้อยู่ใกล้หลีหยางชนิดเกือบแนบชิด กระทั่งขนอ่อนบนผิวก็ยังแลเห็นได้อย่างชัดเจน
ฟิ้ว——
แสงสลัววาบผ่านแลดูประหนึ่งไข่สีดำใบหนึ่งห่อหุ้มตัวหลีหยางเอาไว้ในชั่วพริบตา
เสียงหัวเราะชั่วร้ายเจ้าเล่ห์ดังแว่วมาอีกคราทว่าครานี้กลับเต็มไปด้วยความกระหยิ่มลำพอง
"สวรรค์ช่วย! นี่คือร่างอันไร้ตำหนิที่ประทานมาให้แก่บรรพชนอย่างข้าหรือนี่? ข้าขอขอบพระคุณท่านเหลือเกินท่านสวรรค์เบื้องบน"
“หลีหยาง”