กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 304 สุดขอบฟ้า
ขวงสือซานทนไม่ไหวอีกต่อไป ยืนหัวเราะร่าอยู่ด้านข้าง ใบหน้าเหี่ยวย่นแทบจะเบี้ยวบิดไปด้วยเสียงหัวเราะ
“โอ๊ย หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งแล้ว เผ่ามนุษย์พวกเจ้านี่มันช่าง...”
ปี้เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น สายตาก็พลันเย็นเยียบ “ใครให้เจ้าหัวเราะ? กินมีดข้าไปซะ”
สิ้นเสียง มีดทำครัวก็แหวกอากาศพุ่งออกไป รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงชั่วพริบตาก็ประชิดศีรษะของขวงสือซาน ตอนแรกขวงสือซานไม่ได้สนใจ ไม่ทันระวังตัวแม้แต่น้อย ใครจะไปคิดว่าเด็กกะโปโลตัวแค่นี้จะมีพิษสงอะไร คงเหมือนกับปฐพีเซียนแก่นทองของเผ่ามนุษย์ผู้นั้น ที่ต้องรอจนมีดทำครัวจวนเจียนจะฟันลงบนกะโหลก ถึงค่อยหน้าเปลี่ยนสีขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ข้า...”