กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 278 ของขวัญส่งท้าย
ในเมื่อต้องจากกันอยู่แล้ว ไยต้องเอ่ยให้ช้ำใจอีกเล่า? เฟิงหมั่นโหลวก้มหน้างุด ไม่ปริปากพูด ปล่อยให้เสียงสายลมพัดผ่านข้างหูไป
หลีหยางย่อตัวลง หน้าผากแนบชิดกับศีรษะของเด็กชาย เหมือนดังเช่นยามที่เขาบอกลาปี้เอ๋อร์ในวันวาน ความรู้สึกของเขาในยามนี้ อัดแน่นจนยากจะก้าวผ่านไปได้
เฟิงหมั่นโหลวเงยหน้าขึ้น ถามว่า "เจ้าจะกลับมาอีกไหม?"
"กลับมาสิ"
"งั้นเจ้าพาข้าไปด้วยได้ไหม?"
"เมื่อก่อนน่ะได้ แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว"
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ แววตาเป็นประกายของเฟิงหมั่นโหลวพลันหม่นแสงลง ร่างทั้งร่างราวกับไร้วิญญาณ ดูโดดเดี่ยวอ้างว้างและหมดสิ้นเรี่ยวแรง
ฤดูคิมหันต์อันเจิดจ้าเช่นนี้ ไม่สมควรทำให้เทพองค์หนึ่งต้องดูน่าเวทนาถึงเพียงนี้เลย