กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 236 เขาเสวียน
“ข้าท่องตำรากลับหัวได้ตั้งแต่สามขวบ พอหกขวบก็กล้าขุดโลงไปนอนในสุสานแล้ว พวกเจ้าคิดว่าข้าเป็นไอ้งั่งไร้สมองจริง ๆ รึ?”
หวังเถิงยิ้มแป้นมองทุกคน ทุกกิริยาท่าทางเปี่ยมไปด้วยความกระหยิ่มใจที่แผนการลุล่วง
เขาจับจ้องไปยังหลีหยาง พลางหัวเราะเสียงแหลมชวนขนลุก “เดิมทีข้ากะว่าจะรออีกสักพักค่อยเก็บตาข่าย ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะรู้หน้าที่ถึงเพียงนี้ ต้องยอมรับเลยนะ เพื่อร่วมแสดงไปกับเจ้า ข้าก็จำใจต้องแกล้งเป็นคุณชายเสเพลใจแคบเสียหน่อย เจ้าเล่นได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้ ข้าน่าจะมอบรางวัลให้เจ้าสักชิ้นจริง ๆ”
หลีหยางได้แต่เค่นยิ้มแห้ง แทบอดรนทนไม่ไหวอยากจะก่นด่าออกไปให้รู้แล้วรู้รอด