กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 228 พวกเราเป็นสหายกัน
น้ำเสียงเปี่ยมพลังลมปราณนี้ หวังเถิงที่นั่งอยู่ฝั่งนั้นย่อมได้ยินชัดเจน เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อคนของตนเดินไป อีกฝ่ายรู้ว่าเป็นคนตระกูลหวังแล้วก็คงจะยอมสงบเสงี่ยมลงบ้าง หวังเถิงโกรธจนแทบจมูกเบี้ยว ทว่ายังต้องรักษามาดสง่างามของตนไว้ จึงได้แต่กัดฟันกรอด จ้องมองหลีหยางด้วยสายตาเคียดแค้นชิงชัง
เก่งนักนะ
หวังเถิงยกจอกหยกขาวขึ้น เทสุราลงบนพื้นต่อหน้าต่อตาหลีหยาง จากนั้นก็ออกแรงบดขยี้จอกจนแหลกละเอียดคามือ
ชายหนวดเคราครึ้มผู้แบกกล่องกระบี่ไว้บนหลังสีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง กล่าวว่า "เจ้าล่วงเกินผู้สืบทอดสายตรงที่มีพรสวรรค์ที่สุดของตระกูลหวังแล้ว รอความตายได้เลย สุราคารวะไม่ดื่ม กลับคิดจะดื่มสุราลงทัณฑ์"