เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 130 จากไป
หลีหยางหมุนตัวเดินมุ่งหน้าไปยังท่าเรือแล้ว
หูเถากัดริมฝีปาก ประโยคอันนุ่มนวลเพียงคำเดียวนี้กลับสะกิดใจนาง นางคิดว่าในเมื่อหยิบแม้กระทั่งโลงสะกดวิญญาณออกมาแล้ว สู้เล่นใหญ่ไปเลยดีกว่า ก็แค่ฝืนลิขิตฟ้ามิใช่หรือ ใครกำหนดไว้เล่าว่าหอหวั่งเซิงทำได้แค่ส่งวิญญาณไปสู่สุคติแต่ช่วยคนไม่ได้?
นางกวาดตามองทุกคน แล้วเดินตามหลีหยางไป
ส่งพระก็ต้องส่งให้ถึงแดนประจิม หลีหยาง เจ้าเด็กบ้าเอ๊ย เจ้คงต้องลุยเคียงข้างเจ้าไปจนถึงที่สุดแล้วล่ะ
หลีหยางไม่รู้ความคิดของหูเถา ทว่าเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากด้านหลัง รวมถึงกลิ่นหอมจาง ๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ก็รู้ทันทีว่านางตามมา แม้จะหันหลังให้อีกฝ่าย แต่มุมปากกลับปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ
รอยยิ้มนี้ ช่างอบอุ่นยิ่งนัก
เฉิงจิ่นเหยียนเอ่ย “ข้าย่อมฟังคำนายน้อยอยู่แล้ว”