กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 114 สุราสู่ภพใหม่
หลีหยางยังคงขบคิดความหมายของประโยคเมื่อครู่ พลันเห็นหูเถาเดินอาด ๆ เข้ามา แม้คำพูดจะไม่ค่อยน่าฟัง แต่ความห่วงใยอันเปี่ยมล้นนั้นกลับฉายชัดเจน เขาจึงยิ้มพลางกล่าว "เช่นนั้นข้าคงต้องขอบใจเจ้าจริง ๆ สินะ"
"ฮึ" หูเถายกส้มผลเท่ากำปั้นขึ้นมาดม กลิ่นหอมไม่เลว นางจึงรีบแกะเปลือกแล้วยื่นให้หลีหยาง "ได้ใจไปเถอะ ให้ระดับเจ้าหออย่างข้ามาปอกส้มให้กิน ใต้หล้านี้เจ้าเป็นคนสุดท้ายแล้ว"
หลีหยางจับความผิดปกติในคำพูดนี้ได้ทันควัน จึงเอ่ยถาม "แล้วคนก่อนหน้านี้ล่ะ"
หูเถายิ้มอย่างมีเลศนัย "ก็ตายไปแล้วน่ะสิ"
รอยยิ้มของหลีหยางพลันแข็งค้าง แม่หนูนี่ช่างไม่โรแมนติกเอาเสียเลย ชั่วขณะนั้นส้มในปากจะกลืนก็ไม่ใช่ จะคายก็ไม่เชิง