เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 74 เด็กหนุ่มเมามายแล้ว
ชายบนบัลลังก์เกาหัวแกรก ๆ จนโซ่เหล็กในความว่างเปล่าเสียดสีกันส่งเสียงดังเคร้งคร้าง “เจ้าหนุ่มนี่ช่างน่าเบื่อจริง รู้แต่แรกว่าเจ้ามีนิสัยแบบนี้ ข้าไม่ดึงเจ้าเข้ามาให้เปลืองโอกาสไปครั้งหนึ่งเปล่า ๆ ดอก”
หลีหยางเอ่ยเสียงหนักแน่น “ส่งข้ากลับไปได้หรือไม่”
ชายบนบัลลังก์ถึงกับขำ พอเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายที่ไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่ชั่วพริบตาก็อยากจะทุบให้ตายคาที่ เสียดายที่ร่างกายถูกโซ่จิ่วโยวล่ามไว้ ขยับเขยื้อนไม่ได้ จึงได้แต่ก้มหน้ามองเป้ากางเกงตัวเอง เจ้าสิ่งนี้ไม่ได้ใช้งานมาหลายหมื่นปีแล้ว ไม่รู้ว่าจะขึ้นสนิมไปหรือยัง พอคิดถึงตรงนี้จึงแย้มยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “เข้ามาน่ะง่าย แต่ออกไปน่ะยาก เจ้าดูข้าสิ นั่งอยู่ตรงนี้มาหลายหมื่นปีแล้ว มิใช่ว่ายังออกไปไม่ได้เหมือนกันรึ”
หลีหยางส่งเสียงรับในลำคอ ก็มีเหตุผลอยู่
ดูท่าคราวนี้ตนจะตกหลุมพรางเข้าจริง ๆ แล้ว