เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 51 ใต้ต้นไทรใหญ่
ใบไทรยังคงร่วงหล่น ปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า ตำราของศิษย์สำนักประวัติศาสตร์ถูกซัดกระเด็นไปอยู่ที่ใดแล้วก็สุดรู้ เท่าที่สายตามองเห็น ใบไทรต่างร่วงพรูลงมาด้วยความเร็วอันน่าตกใจ เพียงไม่กี่อึดใจ ใบไม้ที่นับไม่ถ้วนก็ร่วงกราวลงมาจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงลำต้นไทรที่โกร๋นเกลี้ยง
ทว่ากลับมีใบไม้สีทองอร่ามใบหนึ่ง ขนาดพอดีฝ่ามือ ตกลงมาเบื้องหน้าบุรุษในชุดคลุมลายมังกรอย่างพอดิบพอดี เขายื่นมือออกไปรับมันไว้บนฝ่ามือ บนใบไม้นั้นมีอักษรคำว่า "เมตตา" สลักอยู่
ชายในชุดคลุมลายมังกรแค่นเสียงเย็นชา "ข้ายังจำคำเหล่านั้นที่เจ้าเคยพูดกับข้าได้ แต่ตัวเจ้าเล่า ลืมคำสาบานระหว่างพวกเราไปหมดสิ้นแล้วหรือไร ถึงได้ปล่อยให้คนนอกเข้ามาทำลายความฝันที่เจ้ากับข้าร่วมกันเพาะบ่มขึ้นมาเช่นนี้
มาถึงขั้นนี้แล้วเจ้าไม่ต้องมาเกลี้ยกล่อมข้าหรอก พวกเซียนจุติพวกนั้นต้องตาย หากพวกเขาไม่ตาย เจตจำนงแห่งฟ้าดินก็ไม่อาจสถิตลงบนร่างของโอรสสวรรค์แห่งราชวงศ์หลีได้ เช่นนั้นแล้วจิตวิญญาณมังกรแท้จริงที่ถูกกักขังอยู่ในโลกทะเลมรณะกุยซวี ก็จะไม่มีวันได้กลับคืนสู่มหาพิภพตลอดกาล"