กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 30 ทะลวงขอบเขต
นักพรตเดินมาถึงหน้าประตูวัด หันไปมองหลวงจีนที่ยังคงโอ้เอ้อยู่ข้างหลังพลางยิ้มเยาะ "เจ้าว่าพวกเขาจะขอบใจเจ้า หรืออยากจะฆ่าเจ้ากันแน่ล่ะ หลวงจีนเจ้าสำราญที่รักของข้า ท่านอี้หยาง"
หลวงจีนหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง มือเคาะปลาไม้พลางสวดอมิตาพุทธไม่หยุด ปากพร่ำว่าไม่มองสิ่งมิควร ไม่ฟังสิ่งมิควร ไม่เอ่ยสิ่งมิควร
นักพรตแค่นหัวเราะทีหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างผึ่งผาย
รอจนทิ้งระยะห่างจากอีกฝ่ายพอสมควรแล้ว หลวงจีนชราจึงค่อยลืมตาขึ้น ใบหน้ามีริ้วแดงเรื่อจาง ๆ มือลูบศีรษะโล้นเกลี้ยงที่มันวับของตน พึมพำกับตัวเองว่า "อาตมาทำเรื่องดีแท้ ๆ พวกเขาก็ต้องขอบใจอาตมาสิ"