กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 216 ห้ามขึ้นไปนะ
หลิงหลิงโตแล้ว ไม่ได้แสร้งทำเป็นแสนดีเหมือนตอนเด็ก ๆ อีก แต่กับเซี่ยหรานเธอยังคงว่าง่ายจากใจจริง
เซี่ยหรานไม่ยอมให้เธอออกไปหาโกวหวาเล่น เธอก็ไม่แผลงฤทธิ์ หันไปชวนจู้หมิงกับเสิ่นสวินเล่นด้วยกันแทน พอได้ยินทั้งสองคนบอกว่าหลังบ้านตะวันตกสองชั้นหลังนั้นมีรังผึ้ง เธอจึงตั้งใจว่าตอนกลางคืนจะถือไฟฉายไปแอบตีรังผึ้งมาขโมยกินน้ำผึ้ง
พอเซี่ยหรานรู้เรื่อง ก็ชี้ไปที่ใบหน้าของเสิ่นสวินซึ่งยังคงบวมปูด แล้วเอ่ยถามเธอ “เธออยากหน้าบวมเป็นแบบนี้ด้วยไหม”
หลิงหลิงฟังออกว่านี่คือการสั่งห้ามไม่ให้เธอไป เธอก็ถอยทัพทันที แล้วบอกว่าตัวเองไม่ไปแล้ว
พอกลางคืนมาถึง ไฟชั้นบนก็ดับลง