เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 194 ผมชอบเขา
เซี่ยหรานอยู่ห้องบนชั้นสอง เสิ่นอวี้เว่ยอยู่ห้องรับแขกชั้นล่าง
คนของตระกูลซือกลับไปแล้ว คนสวน คนขับรถ และคนรับใช้หลายคนก็ถูกสั่งให้หยุดพักผ่อน ภายในวิลล่าทั้งหลังจึงเงียบสงบและอึดอัดจนน่ากลัว
เสิ่นสวินในฐานะคนที่ก่อเรื่องเป็นประจำ วันนี้เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย ทว่าเขากลับว่าว่าง่ายและสำรวมจนเหมือนนกคั่ว
ทำตัวเรียบร้อยเสงี่ยมเจียมตัวยิ่งกว่าตอนตัวเองทำความผิดเสียอีก
เขาคอตก นั่งอยู่บนพื้นไกลที่สุด เหม่อมองพื้นกระเบื้องแสร้งทำเป็นกำลังใจลอยอยู่ตลอดเวลา
“นานแค่ไหนแล้ว”
นายท่านผู้เฒ่าปั้นหน้าบึ้งตึงอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็เอ่ยปาก เขายกหัวขึ้นจ้องเสิ่นอวี้เว่ยที่อยู่ตรงหน้าอย่างอาฆาต ก่อนกัดฟันพูด “พวกแกคบกันนานแค่ไหนแล้ว”
เสิ่นอวี้เว่ยยืนอยู่ หลุบสายตาลงเล็กน้อย บนใบหน้าไม่มีร่องรอยของการสำนึกผิดแม้แต่น้อย แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “นานแล้วครับ”
นายท่านผู้เฒ่ายกไม้เท้าขึ้นดัง “ฟึ่บ” ก่อนฟวดลงบนน่องของเขาอย่างแรง แล้วตวาด “ฉันถามแกถึงเวลาที่แน่นอน! พวกแกสองคนคบหากันได้ยังไง คบหากันมานานเท่าไรแล้วกันแน่! พูดมา!”