กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 100 เขารังแกผม
“อาจารย์หลิว ขอโทษด้วยครับ พอดีมีเรื่องให้ล่าช้าไปหน่อย”
เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น ชายวัยกลางคนแต่งตัวภูมิฐานคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นนอกประตู
แม้จะบอกว่าเป็นชายวัยกลางคน แต่ หน้าตาและราศีก่อเกิดออร่าไม่ด้อยไปกว่าคนหนุ่มสาวเลยแม้แต่น้อย ทั่วทั้งร่างเปี่ยมด้วยความหรูหราสง่างามที่หล่อเลี้ยงขึ้นมาด้วยเม็ดเงิน
เขายิ้มอย่างอ่อนโยน พร้อมกับกวักมือเรียกเซี่ยหรานที่ยืนตะลึง “หรานหราน รีบมานี่สิ ให้พ่อมองลูกให้ชัด ๆ หน่อย”
เซี่ยหรานขมวดคิ้ว ไม่ขยับตัว
เสิ่นอวี้เว่ยพลันเอ่ยขึ้น “เซี่ยหราน เขาเป็นใคร”
“สวัสดีครับ ผมเป็นท่านพ่อของเซี่ยหราน คุณคือ...” เซี่ยเจิ้งเย่เงยหน้าพิจารณาอีกฝ่ายอย่างละเอียด “คุณคืออาจารย์มาใหม่เหรอ”
เสิ่นอวี้เว่ยไม่ได้ตอบ เขาเอาแต่มองเซี่ยหรานต่อ น้ำเสียงลังเล “นายไม่ได้บอกว่าท่านพ่อของนายตายไปแล้วเหรอ”