เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 85 เสิ่นอวี้เว่ยอย่างนั้นหรือ
“คุณพูดว่าอะไรนะ” เซี่ยหรานรู้สึกถึงความโกรธแล่นริ้วขึ้นสู่สมองจนสายตาพร่ามัว พูดจบก็ทำท่าจะตรงเข้าไปคว้าคอเสื้ออีกฝ่าย แต่ถูกชายผมยาวขวางไว้
เซี่ยหรานดิ้นรนอยู่สองสามทีแต่ดิ้นไม่หลุด จึงโฮกออกมา “ถูกจี้เหยียนหมิงเอาไปได้ยังไง”
คนผู้นั้นรู้ถึงมูลค่าของสร้อยคอเส้นนั้น พอเห็นเขาเดือดดาลขนาดนี้ก็เกิดความกลัวขึ้นมาบ้าง
แต่เมื่อคิดว่าจี้เหยียนหมิงไม่มีทางย้อนกลับมาเพราะเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้แน่ ๆ จึงโยนความผิดไปว่า “ในเมื่อเป็นของมีค่ามาก ทำไมถึงวางทิ้งไว้เรื่อยเปื่อยล่ะ คุณชายจี้คิดว่าเป็นของเขา ก็เลยเอาไป แล้วตอนนั้นทำไมคุณถึงไม่พูดล่ะ ตัวเขากลับเมืองหลวงไปแล้ว”
“คำว่าคิดว่าเป็นของเขาคืออะไรกัน เป็นของตัวเองหรือไม่เขารู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือไง”