เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 76 ฉันนี่แหละบรรพชนแก
เซี่ยหรานกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสืออยู่ใต้โคมไฟอย่างเอาเป็นเอาตาย
จู้หมิง เฮ่อจวิน และหลินเฟิงสลับกันมาแย่งสมุดแบบฝึกหัดกับข้อสอบของเขาก็ไม่เป็นผล ถ้าไม่ให้อีกฝ่ายก็จะโวยวาย จ้องตาเขม็ง แล้วก็กัดฟันโกรธ เหมือนเด็กน้อยที่โดนแย่งขนมไม่มีผิด
เสิ่นอวี้เว่ยไม่ได้เข้าไปแย่งการบ้านของเขา เขายืนอยู่ข้าง ๆ เซี่ยหรานเขียนนานแค่ไหน เขาก็ยืนนานเท่านั้น
ในที่สุดเขาก็กดโทรศัพท์หาอาจารย์ประจำชั้นของเซี่ยหราน ถามว่าเขาโดนอะไรกระทบกระเทือนจิตใจที่โรงเรียนหรือเปล่า โดยเฉพาะเจาะจงถามว่าเฉินซวี่เหวินกลับมาหรือยัง และที่โรงเรียนมีใครให้เซี่ยหรานเล่นโทรศัพท์มือถือ หรือเอาความคิดเห็นแย่ ๆ บนอินเทอร์เน็ตให้เขาดูหรือไม่
อาจารย์ประจำชั้นตอบว่า “ไม่มีเลย สองวันนี้เฉินซวี่เหวินลากิจน่ะ เซี่ยหรานเป็นอะไรเหรอ กลับไปแล้วอารมณ์ไม่ดีเหรอคะ”
เสิ่นอวี้เว่ย มองเซี่ยหรานที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำข้อสอบอย่างบ้าคลั่งแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องอารมณ์ไม่ดีแล้ว