ตอนที่ 52 รู้สึกสงสาร

ตอนที่ 52 รู้สึกสงสาร

【สวรรค์ นานแค่ไหน? หนู คุณบอกว่าคุณต้องเดินนานแค่ไหนนะ??】

【ชั่วโมงกว่า ๆ ตอนเช้าที่ออกจากบ้าน เซี่ยหรานไม่ยอมให้ช่างภาพตามไป คงคิดว่าอีกฝ่ายแบกอุปกรณ์หนักขนาดนั้นมันลำบากละมั้ง】

【ไปชั่วโมงกว่า กลับชั่วโมงกว่า เซี่ยหราน นายคงไม่ได้เดินกับน้องสาวนายมาหกปีแล้วหรอกนะ】

【หลิงหลิงปีนี้เพิ่งจะประถมศึกษาปีที่หนึ่ง เพราะงั้นเดาให้ไกลกว่านั้น เซี่ยหรานเดินคนเดียวมาห้าปีแล้ว】

【เดี๋ยวนะ ไม่มีรถเหรอ? ทางไปโรงเรียนไม่มีรถเลยเหรอ?】

【อย่าพูดถึงรถเลย ถนนยังไม่มีด้วยซ้ำ】

【ในที่สุดก็รู้แล้วว่าทำไมเด็กคนนี้ถึงได้ยึดติดกับถนนขนาดนั้น】