ตอนที่ 47 แอบไปเหลวไหลกลับมา

ตอนที่ 47 แอบไปเหลวไหลกลับมา

คนอื่นกำลังกินข้าวอยู่ข้างใน

เสิ่นอวี้เว่ยรออยู่ที่ประตู ยืนอยู่นานถึงได้เห็นร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งเดินออกมาจากความมืดมิดท่ามกลางลมหนาว ในอ้อมอกคล้ายกำลังกอดอะไรบางอย่างเอาไว้

เสิ่นอวี้เว่ยรีบก้าวไปข้างหน้าทันที ถอดเสื้อคลุมบนตัวของตนเองออก แล้วนำมาคลุมลงบนตัวของเขา

เขาขมวดคิ้วอย่างหาได้ยาก คำต่อว่ายังไม่ทันเอ่ยออกจากปาก เซี่ยหรานก็ส่งยิ้มให้เขาเสียก่อน

เสิ่นอวี้เว่ยตะลึงค้างไป

เซี่ยหรานค่อย ๆ รูดซิปเสื้อออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นลูกสุนัขตัวน้อยสีขาวอันอบอุ่นตัวหนึ่งซุกอยู่ในอ้อมอกของเขา หูเล็ก ๆ สองข้างตกพับลง กำลังหดตัวอยู่ในเสื้อของเขาและส่งเสียงร้องครางหงิง ๆ เบา ๆ

เซี่ยหรานถามเขา “เป็นยังไงบ้าง น่ารักไหม”

เสิ่นอวี้เว่ย “...น่ารัก”

เซี่ยหรานขมวดคิ้ว “ฉันหมายถึงสุนัข”