กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 44 ฉันให้นางไป
เกี่ยวกับเรื่องที่ว่าทำไมถึงหน้าแดงขึ้นมานั้น เซี่ยหรานที่อยู่ในร่างและอายุเท่านี้ก็ยากจะอธิบายเพิ่มได้จริง ๆ ได้แต่ยอมรับความซวยนี้ไว้คนเดียว
เขานั่งอยู่บนเตียงสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หลายครั้ง กว่าจะสะกดโทสะในอกลงไปได้
พอสงบสติอารมณ์ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว เซี่ยหรานก็เงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาเต็มไปด้วยการจับผิดและสำรวจพลางถามว่า “ก่อนหน้านี้คุณไม่ได้บอกหรอกเหรอว่า ก่อนสอบคุณหกล้มหัวแคลน สมองพังจนลืมความรู้ที่เคยเรียนไปหมดสิ้น แล้วถึงได้สอบได้ศูนย์คะแนนน่ะ”
“อืม”
“แต่ว่าเมื่อกี้ฟังพวกคุณคุยกัน คนอื่น ๆ เหมือนจะฟังไม่เข้าใจกันเลย รู้สึกเหมือนพวกคุณกำลังคุยเนื้อหาที่ลึกซึ้งเก่งกาจและยอดเยี่ยมมาก ข้างหลังพวกช่างภาพที่ถือกล้องถ่ายทำอยู่ก็เหมือนจะฟังไม่เข้าใจเหมือนกัน”