กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 492 หุ่นเชิดนักรบดาบขวาน
หลังฟางอวิ้นกลับถึงสำนักสุริยาทอง เขาก็เก็บตัวบำเพ็ญอยู่ในถ้ำบำเพ็ญเพียรต่อเนื่องสิบกว่าวัน จึงเดินออกมาจากห้องศิลา มองตะวันเจิดจ้าบนท้องฟ้าแล้วถอนหายใจ ก่อนเรียกกระบี่ครามอาคมกับผ้าคลุมบัญชาวิญญาณออกมา แล้วมุ่งหน้าเหินไปยังหอร้อยกล
ตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน ลมปราณแท้ในร่างของเขาก็บริสุทธิ์อย่างยิ่งแล้ว การเดินเคล็ดกายาทองคำทรราชไม่อาจขจัดสิ่งเจือปนได้อีก แต่กลับยังทะลวงสู่ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์ไม่ได้
ฟางอวิ้นรู้สึกว่าการทะลวงสู่ขอบเขตวิทยายุทธ์ที่สูงขึ้นคงไม่ง่ายดายอย่างที่ตนคิด เกรงว่าจะต้องอาศัย “โอกาส” บางอย่างหรือความเข้าใจ เช่นเดียวกับการยกระดับขอบเขตพลังของผู้บำเพ็ญเซียน