เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 460 รอยแยกมิติ
“ไม่ได้พบกันหลายปี สหายเต๋าเฉายังคงสง่างามเช่นเดิม สหายน้อยทั้งสองก็กลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตก่อแก่นปราณแล้ว น่ายินดีจริง ๆ!”
จอมพรตหน้าหยกมานั่งลงตรงข้ามฟางอวิ้น กวาดตามองทั้งสามคนแล้วจึงวางอาคมผนึกไว้รอบบริเวณอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะยิ้มพลางประสานมือคารวะ
“ฮ่า ๆ! สหายเต๋าหน้าหยกทะลวงถึงขอบเขตก่อแก่นปราณขั้นปลายแล้ว พลังบำเพ็ญเพิ่มพูนรวดเร็วเช่นนี้ ทำให้ข้าอิจฉาจริง ๆ!”
ฟางอวิ้นประสานมือคารวะตอบ สีหน้าเรียบเฉยพลางยิ้มเล็กน้อย จากนั้นหยิบถ้วยชาขึ้นมารินชาเมฆหมอกให้เขาถ้วยหนึ่ง
“ฮ่า ๆ! สหายเต๋าเฉาพาสหายน้อยทั้งสองมาร่วมตามนัด คงตัดสินใจแล้วว่าจะไปมิติต่างภพกับข้ากระมัง?”
จอมพรตหน้าหยกหัวเราะเบา ๆ แล้วเหลือบมองหม่าโหวกับเส้าจิ่วที่เงียบมาตลอด ก่อนเอ่ยถามฟางอวิ้น
“ใช่แล้ว! เดิมทีข้าก็สนใจเพลิงนิลปรโลกในตำนานอยู่แล้ว บัดนี้มีโอกาสได้ครอบครองสมบัติเช่น ‘มุกวิญญาณอัคคี’ ย่อมไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ”
ฟางอวิ้นหยิบถ้วยชาขึ้นคารวะจอมพรตหน้าหยก แล้วกล่าวเสียงเรียบ