เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 453 บุกหุบเขาอีกครั้ง
“พี่ใหญ่ คราวหน้าตอนท่านเก็บตัวบำเพ็ญเพียร ช่วยอย่าผนึกน้องไว้ได้หรือไม่? อย่างเช่นให้น้องเฝ้าบ้านให้ท่านอยู่ในหุบเขา?”
เพชฌฆาตโลหิตบินออกมาจากกล่องหยก สูดหายใจลึก ๆ แล้วทำหน้าเคลิบเคลิ้ม ก่อนเข้ามาหาฟางอวิ้นด้วยท่าทางประจบประแจง วิงวอนเขา
“ข้าก็อยากทำเช่นนั้น! แต่เจ้าก็น่าจะรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนดี ลองคิดดูให้ดี หากเจ้าเป็นข้า จะวางใจปล่อยให้เจ้าเดินเพ่นพ่านอย่างอิสระในหุบเขาหรือ?”
ฟางอวิ้นมองเพชฌฆาตโลหิต ถอนหายใจ แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ฮ่า ๆ! พี่ใหญ่พูดถูกแล้ว น้องไม่ใช่คนดีจริง ๆ แต่เรื่องนั้นเป็นเรื่องในอดีต ตั้งแต่ได้ติดตามพี่ใหญ่ น้องก็ถูกบุคลิกสูงส่งของท่านชักนำ จนเปลี่ยนจากคนชั่วที่ทำความผิดไว้มากมายกลายเป็นคนดี ข้าคนเมื่อวานถูกทิ้งไปแล้ว วันนี้ข้าเป็นคนใหม่โดยสิ้นเชิง!”
เพชฌฆาตโลหิตได้ยินฟางอวิ้นพูดเช่นนั้นก็โกรธจัด แทบอดใจด่ากลับไม่ไหว เขายิ้มเจื่อน ๆ ก่อนเปลี่ยนเป็นสีหน้าเที่ยงธรรม แล้วกล่าวอย่างหนักแน่น