เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 433 นายท่านเถาวัลย์
หลังจากมู่อิ้งซินทิ้งยันต์สื่อสารกับกล่องหยกไว้ นางก็เอ่ยปากขอชาเมฆหมอกถุงใหญ่จากฟางอวิ้นอย่างไม่เกรงใจ แล้วจากไปอย่างอารมณ์ดี
“แม่หนูนี่คงจำตัวตนข้าได้แล้ว จงใจแกล้งข้าหรือไม่?”
ฟางอวิ้นมองตามทิศทางที่อีกฝ่ายจากไป ผ่านไปครู่ใหญ่จึงลูบคาง พึมพำกับตัวเอง
เขายืนครุ่นคิดอยู่ในหุบเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปยังห้องศิลา ไม่นานนักก็ขับเคลื่อนศาสตราอาคมออกจากเทือกเขาหุบเขาเร้นลับ มุ่งหน้าไปยังนครอาชาสวรรค์
ราวหนึ่งก้านธูปต่อมา ฟางอวิ้นก็ปรากฏตัวเหนือจวนตระกูลหวง เขามองเรือนพักด้านล่างซึ่งขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าเมื่อเทียบกับแต่ก่อน ขยับริมฝีปากเล็กน้อย แล้วร่อนลงไปทางเรือนชั้นใน
หวงเทียนสิงกำลังวาดยันต์อยู่ในห้องลึกเข้าไปในจวน ทันใดนั้นเสียงของท่านอาจารย์ก็ดังขึ้นในหู เขาพลันดีใจ รีบก้าวฉับ ๆ ออกมาจากห้อง
“ศิษย์หวงเทียนสิง คารวะท่านอาจารย์!”
เมื่อเห็นฟางอวิ้นยืนไพล่มืออยู่ในลานเรือน หวงเทียนสิงก็รีบเข้าไปคุกเข่าคารวะอย่างนอบน้อม