เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 422 ผีเสื้อน้ำตาเหมันต์เริงหิมะ
หลานอิ๋งเสวี่ยกับมู่อิ้งซินได้ยินฟางอวิ้นกล่าวเช่นนั้น ต่างเผยสีหน้าเหลือเชื่อ จากนั้นก็ครุ่นคิดเงียบ ๆ เห็นได้ชัดว่ากำลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียอยู่ในใจ
“นี่…ข้อเสนอของสหายเต๋าฟางก็ดีอยู่ เพียงแต่ท่านมั่นใจหรือว่าจะเก็บบุปผาผลึกเร้นลับเข้าไปในมิติต่างภพโดยไม่ทำให้เสียหายแม้แต่น้อย และยังเติบโตต่อไปในนั้นได้?”
ครู่หนึ่งต่อมา หลานอิ๋งเสวี่ยมองฟางอวิ้นอย่างสงสัยแล้วถาม มู่อิ้งซินก็มองมาทางเขาเช่นกัน ดูคล้ายจะเริ่มคล้อยตาม
“ที่จริงในมิติต่างภพแห่งนั้น ข้าปลูกสมุนไพรวิญญาณไว้บ้างแล้ว บุปผาผลึกเร้นลับเติบโตในนั้นได้โดยไม่มีปัญหา พอหลอมโอสถชำระวิญญาณเสร็จ ข้าจะไปสำนักสุริยาทองกับสำนักหมื่นเร้นลับด้วยตนเอง เพื่อนำโอสถไปมอบให้สหายเต๋าทั้งสอง”
“แน่นอนว่า ระหว่างนี้ข้าจะมอบสมบัติวิเศษหรือสมุนไพรวิญญาณบางส่วนให้พวกท่านเก็บรักษาไว้ หากภายหน้าเกิดข้อผิดพลาดใดขึ้น ก็จะได้นำไปชดเชยความเสียหายของสหายเต๋าทั้งสอง”