เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 415 แก่นเหมันต์ปรโลก
“สหายเต๋ามู่ อิ่มแล้วหรือยัง? ให้ข้าสั่งอาหารมาอีกโต๊ะดีหรือไม่?”
หลังฟางอวิ้นกินเสร็จ เขากำลังจะเรียกเสี่ยวเอ้อร์มาเก็บเงิน ทว่าจู่ ๆ ก็ชะงักมือ แล้วหันไปถามมู่อิ้งซินด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“ฮ่า ๆ ไม่ต้องแล้ว ขอบคุณสหายเต๋าฟางที่ ‘เลี้ยงดู’!”
มู่อิ้งซินได้ยินแล้วกลัดกลุ้มจนพูดไม่ออก อาหารสองโต๊ะเต็ม ๆ เขากินไปเพียงเนื้อปลาแค่ชิ้นเดียว ที่เหลือเจ้าหมอนี่กวาดเรียบ แล้วยังมีหน้ามาถามว่าเขาอิ่มหรือไม่อีก! เขาข่มใจไม่ให้ปาถ้วยสุราในมือลงบนหัวอีกฝ่าย กว่าจะเค้นคำพูดออกมาจากไรฟันได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่
“เช่นนั้นก็ดี อย่างไรเสียข้าเป็นเจ้ามือเลี้ยงสหายเต๋า ย่อมต้องทำให้ท่านกินอิ่มกินดี”
ฟางอวิ้นเอ่ยอย่างจริงใจยิ่ง ขณะโบกมือเรียกเสี่ยวเอ้อร์มาเก็บเงิน
“สหายเต๋าฟาง หากท่านสนใจ พวกเรามาทำการค้ากันสักอย่างดีหรือไม่?”
ทั้งสองเดินออกจากโรงเตี๊ยมบ้านหรูเจีย ฟางอวิ้นกำลังคิดจะแยกทางกับอีกฝ่าย มู่อิ้งซินก็ส่งเสียงทางจิตมาหาเขาอย่างกะทันหัน