เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 387 สำนักเฉาเทียน
“ฮ่า! น้องฟาง...เจ้าช่างมีสายตาดีจริง ๆ ถึงกับหาสถานที่ดี ๆ อย่างภูเขากระดูกมังกรพบ ทำให้พี่ต้องมองเจ้าใหม่ น่าเลื่อมใส!”
เมื่อเห็นสีหน้ายินดีของฟางอวิ้น สวี่เฟยก็ทำใจทำร้ายความรู้สึกของอีกฝ่ายไม่ลง จึงยกถ้วยชาขึ้นบังหน้า แล้วหัวเราะแห้ง ๆ
“ฮ่า ๆ ต่อไปเราก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว ต้องขอให้พี่สวี่ช่วยดูแลกันให้มากด้วย!”
ฟางอวิ้นพอเดาความคิดของอีกฝ่ายได้ เรื่องเช่นนี้อธิบายไปก็ไม่ได้ จึงแกล้งทำเป็นไม่รู้ต่อไป แล้วยกถ้วยชาขึ้นยิ้มพลางคารวะอีกฝ่าย
“เฒ่าประหลาดสวี่! เรียกข้ามาทำไมเสียลึกลับ ไม่รู้หรือว่าข้าผู้เฒ่ากำลังยุ่งอยู่!”
ราวครึ่งถ้วยชาผ่านไป เสียงของผู้อาวุโสแซ่เฉินก็ดังมาจากนอกถ้ำบำเพ็ญเพียร
สวี่เฟยยิ้มเล็กน้อย ใช้มือข้างเดียวร่ายเคล็ดอาคม เปิดค่ายกลด้านนอกถ้ำ แล้วปล่อย “ตาแก่เฉิน” เข้ามา
“พี่เฉิน ไม่ได้พบกันเสียนาน สบายดีหรือไม่?”
เมื่อเห็นผู้อาวุโสแซ่เฉินเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ ฟางอวิ้นก็ลุกจากที่นั่ง ประสานมือคารวะอีกฝ่าย