เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 334 สำนักข้ามสุญญตากับเมืองหลวง
“มหาเทพสวรรค์อนันต์ประทานพร! น้องฟาง ไม่พบกันนาน สบายดีหรือไม่ เชิญ!”
เหนือเทือกเขากระเรียนเหิน นักพรตอู๋ฉิงเหินแสงออกมา ครั้นเห็นฟางอวิ้นก็หัวเราะอย่างเบิกบาน ก่อนนำเขาไปยังอารามเทียนไว่
หลังพ้นปีใหม่ ฟางอวิ้นกลับไปยังภูผาอินทรีโฉบครั้งหนึ่ง เมื่อรู้ว่าช่วงนี้ไม่มีใครมาหาไป๋อวี่ เขาก็นำวัตถุดิบโอสถกองใหญ่ออกมาให้ลู่หลินจัดการ จากนั้นก็ออกจากลัทธิเสวียนหมิง
สามวันต่อมา ฟางอวิ้นเร่งความเร็วเต็มกำลังมาถึงเทือกเขากระเรียนเหิน เพื่อมาเยี่ยมนักพรตอู๋ฉิง
“พี่อู๋ฉิง นี่คือชาเมฆหมอกที่เพิ่งเก็บมาเมื่อฤดูหนาวปีก่อน ข้าตั้งใจเอามาให้ท่านลองชิมสักหน่อย!”
ฟางอวิ้นกับนักพรตอู๋ฉิงนั่งประจันหน้ากันบนระเบียง เห็นอีกฝ่ายหยิบคนโทหยกอุ่นกับถ้วยชาออกมา แต่กลับไม่มีใบชาแม้แต่น้อย เขาจึงยิ้มบาง ๆ อย่างรู้ใจก่อนหยิบห่อผ้าขนาดใหญ่จากกระบอกวิเศษ วางลงบนโต๊ะ
“ฮ่า ๆ! ดีมาก ดีมาก! ชาหยาดพิรุณของข้ายังไม่โตเต็มที่ หาไม่แล้วจะต้องเอามาให้น้องชายลองชิม!”
นักพรตอู๋ฉิงเห็นใบชาห่อใหญ่เช่นนี้ คิดว่าหากดื่มอย่างประหยัดคงดื่มได้นานกว่าครึ่งปี สีหน้าพลันยินดี เขาลูบเคราพลางหัวเราะอย่างเบิกบาน
แม้ปากจะแข็งเพียงใด เขาก็รู้ว่าชาวิญญาณที่ตนปลูกนั้นห่างชั้นกับชาเมฆหมอกมาก จึงไม่กล้านำออกมาให้ขายหน้าอีก